Rotzlöffel wecken

Des Häs wurde vorg´schtellt am Peterle-Owe 1999. Um des Häs aus der "Taufe" zu hebe, wurde dieser Text in Gengenbacher Mundart vorgetrage.

Vor langer Zit isch d´ Idee gebore,
wo endlig jetzert wohr isch wore.
Was do ruskomme isch debii;
horche her Lit, gucke hii:


Im Ewerdorf gits ebbis Nei´s,
un daß des jetzert jeder weiß:
D´ ruhigi Zitte sin jetzt rum:
D´ "Ewerderfler Rotzlöffel" gehen um.
Lusbuewe sin`s, doch liebenswert;
si mache d´ Straichli unbeschwert.
Rotzlöffel sin gar luschdigi Gselle,
wo niämerd ebbis böses welle.


Isch des au wohr, kannsch denne traue?
- die Hose sin doch zum Epfel-klaue!
Un was die schu fir G´sichter hänn:
Usgschlupfti Luedere kannsch sähn.
Wer so hämisch grinst un lacht,
ganz b´stimmt doch bloß Bledsinn macht.
Wer so guckt, het sicher Macke,
un dem hockt d´r Schalk im Nacke.


Newweds in de Hose stecke
Steinschleud`re um d´ Litt zu necke.
In de Händ, des siehgt mer g´nau,
Kleppere für mords Radau.
Un die Schueh us Leder un Holz
sin de Rotzlöffel ihr Stolz.
Mit denne kammer so lut stampfe,
daß sich d´ Ohre aim verkrampfe.


Uffem Kopf ä Kapp´ us Woll´,
will mer jo nit friere soll.
Un ä Wollschal um d´r Hals -
au am Hals do friert mer als.
D' Rotzlöffel sin so beschdens g´rüschdet.
Git`s do wer, wo sich entrüschdet?
Lauft ebbis quer, isch ebbis hii,
miäns d´ Rotzlöffel nit g´wäse sii.

Si welle jo bloß Spaß verbreite
un d´ Litt zum lache hald verleite.
Si hän d´r Frohsinn bloß im Kopf;
wer`s nit so siehgt, isch ä armer Tropf.
Ihr werre sähe, jetzt isch´s wohr:
Ihr sähne si jetzt alli Johr.
In däm Sinn - `s fällt mer gar nit schwer -
ruef i Eich zu: "Hoorig isch d´r Bär"!

(Helmut Heizmann - Offenburg im Januar 1999)